زنهار

(اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یَا أَبَا الْفَضْلِ الْعَبّاسَ)(علمدار حسین)لبت از فرط عطش خشک و گدازنده شده ستآب در علقمه ، در نزد تو شرمنده شده ستگرچه رام تو شده تشنگی از عشق ، ولی...دشمن سنگدل از شرم سرافکنده شده ستادب و مهر ، به تو درس وفاداری دادنامت از معرفت توست که پاینده شده ستمَشک بر دوش کشیدی و تو را تیر زدندآه!... دستان تو در دشت پراکنده شده ستدید تا پیکر صد چاک تو را چشم فلک :زخمها بر تن گلگون تو آکنده شده ست ـناله برخاست ز شش جانب هستی ، از غمکه گمان، پایهی افلاک و زمین کنده شده ستتا که خونت به زمین ریخت معطر شد دشتعِطر جانبخش تو اینگونه فزاینده شده ستیا اباالفضل ، فروغ و قمر هاشمیان!که سماوات ز انوار تو تابنده شده ست ـاسوهی مهر و وفایی و علمدار حسین (ع)که شهنشاه شهیدان به تو بالنده شده ست...

ادامه مطلب