هلاک شهرت کوشد به زندگانی خویش

(شهرت طلب)

هــلاک شهــرت کـوشد به زنــدگــانی خویش
اگــرچــه واقـف بـاشـد، به نــاتــوانی خویش

تفــاوتــی نکنــد نیــک و بَــد ، بــه دیــدهی او
فقط همین که کشـد پـَـرده بر نــدانی خویش

مِلاک زندگیاش چون همیشه بهرهوری است
بهــــار میطلـبـــد ، بـــر دل خــــزانی خویش

گهـی به سایـهی سـرو و گهـی به سایهی بیـد
نشـسته در طـلب عیش و کــامــرانی خویش

به هر کجـا که بـوَد مَنـفـعـت ، نمــوده تــلاش
درین طــریق، مُصِــر بوده از جــوانی خویش

منــافقــانــه چهسان دم زنــد ز مهــر و وفــا ؟
کسی که بسـته دلـش را به جــاودانی خویش

زهـی به طینت (ساقی) که دل به کس ندهـد
بـه غیــر آل علـــی و ، بـه بـینشــانی خویش

سید محمدرضا شمس (ساقی)