ای ماه من! بگیر ز رویت نقاب را

(چـــراغ شــباب)

ای مـــاهِ مــن! بگیــــر ز رویــت نقــــــاب را
تــا مُنـفــــعل کنــی ز رُخــت ، آفتـــــــاب را

هـــر شـب نشـسـته‌ام به امیــــدِ نگــــاهِ تــو
زیــرا ربـــوده‌ای ز دل و دیـــده خــــواب را

تــابـی اگر به خــانـه‌ی خــامـوش عمــر من
روشــن کنــی دوبـــاره چـــــراغِ شـــبـاب را

آتـش گـــرفتـــه اسـت دلـــم در غیـــــاب تو
بــا یـک نظــــر بگیــــــر ز دل، التهــــــاب را

در حشـر هـــم اگــر کــه بیفتـــد گـــــذارِ تو
گیــری بــه یــک نگــاه ز خلقــی عــــذاب را

کـی می‌شود بـه سـائــل کـویت نظـــر کنی؟
کـی می‌دهی بـه سـائــل کـویت جــواب را؟

دیدیم بس‌که گــرگِ دغــل را به جـلد میش
گــُـم کــرده‌ایــم شــاخصــه‌ی انتخـــــاب را

دوشاب و دوغ، چونکه یکی شد؛ یکی کنند
هوهوی جغــد و، نغمــه‌ی چنـگ و ربــاب را

جـانـم به لب رسیده درین عصــر جانگــداز
تـا کِـی کنـــم تحمـــلِ رنـــج و عِقـــــاب را؟

بــر گـــردنــم تنـــیده طنـــابـی ز دارِ دَهــــر
از گــــردنـــم بگیــــر ، تنــــیده طنــــــاب را

ای شـیخ از «اختـلاسـگر» و «دزد» هم بگو
گــویـی اگـــر «پدیده‌ی کشـفِ حجـــاب» را

اســلام دیــن همـــدلی و مهـــربـــانـی است
بیـــرون کنــید، از ســرتــان ایــن عتـــاب را

اندیشه کن ببـین که چــرا این‌چنـین شدیم
کـــز یـــاد بــُـرده‌ایـم طـــریـــق صـــواب را

آری ببـین که آب، چـه‌سـان بر ســبو بـرفت
آبـی کــه کــرده اسـت مُلــــوّث، شــراب را؟

وقتی مُحـــاکمـــه نشــود «اختــــلاسگـــر»
از سَــر بــَـرَد شــریعــتٍ اســــلامِ نـــــاب را

کـاهــد از اعتقـــــادِ مسلمــان، بـــدون شـک
وقتی بـه جـــای «آب» ببـیـند «ســراب» را

دشمن مخوان مـرا که مـرا درد مـردم است
دشمن تــویــی که ســنگ زنــی انقــــلاب را

مـن از جیـوش جبهـــه و جنـگ و رشـادتـم
بـــر گــردنــم مپــیچ بـه تهمــت، طنـــاب را

آقــا ز پشت پـــرده‌ی هجـــران بــزن بــرون
زیـن کن کنون به اذن حـق اسب شــتاب را

ای (سـاقـی) امیـــد! بیــــا و، بــه بـــــاده‌ای
کُـن مست، این خمـــارِ همـــاره خـــــراب را

سید محمدرضا شمس (ساقی)
1404/06/23