ساغر مینا

(ساغر مینا)

آن سیہ روے ڪہ هے دم ز من و ما زد و رفت
عاقبت پاے ، بہ بیراهہ ے دنیا زد و رفت

گوهر طبع مرا خواست بہ یغما ببرد
گشت رسوا و بہ دیوارہ ے حاشا زد و رفت

دیدہ بر همّت ما دوخت و از بے هنرے
خود ازین شاخہ بہ آن شاخہ چو چیتا زد و رفت

خواست خود را برساند بہ فراسوے خیال
اولین مرحلہ را رد شد و در جا زد و رفت

دید ما یوسف پاڪیزہ سرشتیم و عزیز
از سیہ بختے خود قید زلیخا زد و رفت

در مسلمانے و در مسلڪ ما جاے نداشت
تا ڪہ ناچار ، رہِ مَسلڪ بودا زد و رفت

قصہ ے قیس ِ بنے عامرے ما را خواند
پاے ، بیرون ز محیط من و لیلا زد و رفت

چونڪہ ما شهرہ ے شهریم ؛ ز ڪوتہ نظرے...
طاقتش طاق شد و پاے ، بہ صحرا زد و رفت

دید یڪ ساغر و یڪ میڪدہ و (ساقے) مست
جرعہ ئے عشق از آن ساغر مینا زد و رفت

سید محمدرضا شمس (ساقے)

https://telegram.me/shamssaghi