به استاد حسین دلجویی

(اسطورهٔ عشق)

سخنهایش همه پند است دلجو
مرامش ، بي همانند است دلجو

غزلهایش همه شیوا و شیرین
نبات و پشمک و قند است دلجو

غزل پردازِ مضمون آفرین است
به لوح دل سجاوند است دلجو

فروتن ، گر چه باشد از تواضع
به سَطوت چون دماوند است دلجو

ز نسل خواجه و سعدیست الحق
اگر چه اهل میمند است دلجو

نجیب و باقار و مهربان است
گلستاني ز لبخند است دلجو

ندارد باکي از دشمن که بيشک
قلم ، دستش پدافند است دلجو

بُوَد مرد عَمل ، در علم و گفتار
به قول خویش پابند است دلجو

بُوَد اسطوره ی عشق و محبت
عطوفت را خداوند است دلجو

دلش دریا و طبعش رودِ جاری
گدایش سَدّ سیوند است دلجو

بری از فتنه و از انفصال است
همیشه اهل پیوند است دلجو

دهم (قم) را به (شیراز) جمالش
که لایق ، بر سمرقند است دلجو

نگاهِ بَد ، بُوَد دور از وجودش...
سزای عود و اسپند است دلجو

چه گویي (ساقي) شوریده احوال
بدون شک ، هنرمند است دلجو

قم: سید محمدرضا شمس (ساقی)

1394

https://telegram.me/shamssaghi

برچسبها: شمس ساقی, ساغر خیال

+ نوشته شده در سه شنبه ۷ آذر ۱۳۹۶ساعت 3:10 توسط سید محمّدرضا شمس (ساقی) |