آنکه در خاک خراسان رتبتش والاستی

اَلسّلامُ عَلَیْكَ یٰا عَليّ بْنِ موسَی الرّضاء (عَلیْهِ آلاف تَحیَّة وَالثّناء)

(ضامن آهو)

آنکه در خاک خراسان,، رتبتش, والاستی,
مرقد سلطان هشتم ، زاده ی موساستی

ضامن آهو امام هشتمین، شمس شموس
کز علوّ عزتش ـ آن بارگه ، بر پاستی

خاک درگاهش بُوَد بر اهل دل کحل بصر
بارگاهش قطعه ای از جنة المأواستی

موسیِ عِمران ز انوارش گزد لب از عجب
کز شرف، انور ز طور سینه ی سیناستی

میکند اعجاز با لطف خداوند ودود
دست اعجازش فراتر از ید بیضاستی

بر تن درماندگان از هر نژاد و هر مرام
روحبخشِ دیگری چون حضرت عیساستی

پنجره فولاد جانسوزش بُوَد دارالشّفاء
ناامیدان را امید و شافی مرضاستی

بر طبیبان جهان استاد هفت اقلیم اوست
گرچه بقراط است یا که بوعلی سیناستی

خاک کوی عرش سایش سرمۀ چشم فلک
گنبد مینا ترازش ، قبّه ی کبراستی

صبحگاهان تا که خورشید از افق سر میزند
نور میگیرد از آنجا بعد از آن برخاستی

کفتران دایم به طوف گنبدش پروانه سان
بال و پر، سایند گویی شمع بزم آراستی

خادمش دارد مقامی ارجمند و بی بدیل
چونکه عشق خادمش یک عشق مادرزاستی

درگه حاجات خلق است و کند حاجت روا
هرکه دارد از سرِ جان، حاجت و درخواستی

آب سقاخانه اش، گویی ز حوض کوثر است
باده ی نابی که بیشک (ساقی) اش آقاستی

من به قدر درک خود شعری سرودم کن قبول
گرچه شعرم قطره ای ناچیز، از دریاستی

سید محمدرضا شمس (ساقی)
https://t.me/shamssaghi