حضرت خورشید سلام علیک

(اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یٰا عَلِی بْن موسَی الرّضاء)

(اذن دخول)

1 خـــورشـــید! ســـلامٌ علیـک
آیــت تــــوحـیــــــــد! ســـلامٌ علیـک

خــاک نشــین حـــــرم خـــواهــــرت
حضرت معصـــومـهی جـــانپـــرورت

زائــــر درگــــاه شمـــا از قـــــم است
خسته و درمـانـده و سردرگــم است

آمـــده تـــا بــوسـه بـه خــاکـت زنــم
بــوسـه بــه آن درگـــــه پــاکـت زنــم

اذن دخـــولـــم نـــدهـــی وای ِ مــن!
گــوش فلـک ، کــــر کنـــد آوای مــن!

ای کــه خطـــابخـش همـــه عـــالمی
ســرمـــــهی چـشمــــان بنــــی آدمی

راه بــــده بـــر مـــنِ بــی پـــا و ســر
کـن دمـی از عــاطفـــه بـر مــن نظــر

آمــــدهام تـــا کــه نگـــــاهــــم کنــی
عفـــو و کـــرم توشهی راهــــم کنــی

عبـــد گنـهـکــــار خـــــدایــــم ولـــی
نیست مـــرا جـــــرم بجـــز کــاهلــی

ضـــامـــن آهـــوی خــــراسـان تـویی
روز جـــــزا ، شـــافــــع انسـان تـویی

ضـــامـــن من بــاش بـه درگـــاه حق
تـا کـه کنــم عـِـــلم و عمـــل منطبـق

گرچــه پــریشــانــم و درمـــانـــدهام
مضطـــرب الحـــالــم و شـرمنـــدهام

گرچـه شکسـتهست مــرا بــال و پــر
نیست مـــرا جـــز تــو امیـــدی دگــر

بـــاز بگـــویــم بــه هــــزاران امیــــد
ای که مـــرادی تو و من هم مـــریـــد

حضــرت خــورشــید! پنـــاهـــم بـده 
گرچـه ســــیهروی ، تــو راهــــم بـده

ای کـــه تــو داری ز دل مـــن خبـــــر
نــــزد خـــــدا آبــــرویــم را ، بخـــــر

گرچـه خـــــدا محــــرم دلهـــا بــوَد
عـــالِــم کـــل بــر همـــه دنیــــا بــوَد

واســط خیــری چــو بـــه درگـــاه او
خیـــر مــرا خـــواه و بــه او بــازگــو

قفـــل مـرا نیست به جـــز تــو کلیــد
نیســتـم از درگـــــه تــــو ، نــاامیـــد

قفــــل مــرا ، بــا نگهــی بـــــاز کـــن
مظهــــر اعجــــازی و اعجــــاز کـــن

(ساقی) هشــتم بــده جــــام مــــراد
جـــان تـــو و جـــان امـــــامِ جــــواد

سید محمدرضا شمس (ساقی)

1388