دنبال گل در آتش جانسوز گلخنیم

(شکوهوارهها)

چون سـرســپردهی وطـــن و خــاک میهنیم
کی؟ میتـوان ز دشمــن این خــاک دم زنیم

هرچند خــود زدیــم رقــم ، سـرنـوشتمـان
پــرپــر شــویــم اگـــر ؛ ز ددان دم نمیزنیم

لبخنــــد رفتــــه از لـب انــــدوهبــــارمـــان
چون طفــل داغدیده به افغـــان و شـیونیم

گلشـن بـه دسـت بـــاد ســپردیـم و حــالیــا
دنبــال گــل ، در 1 جــانســوز گلخنـــیم

در خشکسال عــاطفـــه در غـــم نشستهایم
پــژمــرده لالــههـــای "پــریشــان" ارژنیـــم

گـرچـه نفـس هنـــوز بـــوَد در گلـــویمـــان
امـــا در احتضـــار ، چـــو هنگـــام مــردنیم

چون سرپناهمان شده ویــران ؛ چو مردگان
دست از جهان کشیده و دنبـــال مــدفنــیم

کــو؟ رستمی که تیـــغ کشــد در دفـــاع مـا
زیـرا اســیر چـــاه ســتم ، همچو بیـــژنیــم

هرچنــد بـر نــــژاد ، تفــــاخـــــر نمیکنــیم
از بـــزدلــی خجـــل همــه نـــزد تهمـتــنــیم

وقـت سخــن ، گــــدازهای از کـــوه آتشــیم
وقـت عمــل رســیده ولــی کـــم ز ارزنیـــم

مــام وطـــن ز زادن مـــا در نــدامــت است
چـون آن نـــرینـــه مـــدعیـــان ســترونیــم

کــوه غــرورمــان به فنـــا رفتــه اَست و ما
در تــلّ کـــاه ، آه...! بــه دنبــــال ســوزنیــم

تا نیست عــزم راسـخ و وحــدت درین دیار
مغلـــوب خـــدعـــهها و گـــرفتـــار دشمنیم

(ساقی) چه حاصلیست ازین شکوهوارهها
وقتی که وقتِ معــرکه، خـامـوش و الکنـیم

سید محمدرضا شمس (ساقی)