زنهار

(شهرت طلب)هــلاک شهــرت کـوشد به زنــدگــانی خویشاگــرچــه واقـف بـاشـد، به نــاتــوانی خویشتفــاوتــی نکنــد نیــک و بَــد ، بــه دیــدهی اوفقط همین که کشـد پـَـرده بر نــدانی خویشمِلاک زندگیاش چون همیشه بهرهوری استبهــــار میطلـبـــد ، بـــر دل خــــزانی خویشگهـی به سایـهی سـرو و گهـی به سایهی بیـدنشـسته در طـلب عیش و کــامــرانی خویشبه هر کجـا که بـوَد مَنـفـعـت ، نمــوده تــلاشدرین طــریق، مُصِــر بوده از جــوانی خویشمنــافقــانــه چهسان دم زنــد ز مهــر و وفــا ؟کسی که بسـته دلـش را به جــاودانی خویشزهـی به طینت (ساقی) که دل به کس ندهـدبـه غیــر آل علـــی و ، بـه بـینشــانی خویشسید محمدرضا شمس (ساقی) بخوانید...

(نوکیسگان)کن از نوکیسگان دوری، که سر در آخور خویشاندز بیم خواهشِ درماندهی نانی ، به تشویشاندزبانباز و دغلکار و تهی از اُلفت و مِهرندسراپا چون ستونِ سُستِ سَقفِ سازهی خویشانداگرچه در خیال خویش، خود را شاه میبینندولیکن چون گدا در چشم استغنای درویشاندز شوق و شهوتِ شهرت، به هر محفل شتاباننداگر چه بر شکوه و شأن آن محفل ، نیندیشاندندارد حاصلی مِهر و وفا ، با این قماشی که :بهکام خویشتن نوش و بهکام خلق چون نیشاندبه هنگام تناول آنچنان بیخود شوند از خودکه پنداری به تنهایی ، نظیر گلّهی میشاندبه غیر از بذر خِفّت را ، نمیکارند در عالمخسیسانی که حتیٰ مالک صد پهنه آییشاند ۱امانتدار اموالاند و سرخوش از متاع پوچعقب افتادگاناند و گمان دارند در پیشاندنمیگیرند دستی را ، ز خوی خِسّت و خواریبه دور از رأفت و جود و...

(اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یٰا عَلي بْنِ موسَی الرّضاء)سینهات مجمر آتش چو شد از زهر جفااز غریبیت! کشیدی, به سر خویش عباالف ِ قامت تو دال ، نشد نزد ستم...زهر در جام تو از پای، در آورد تو راسید محمدرضا شمس (ساقی)https://t.me/shamssaghi...