ماه رمضان ، ماه مصفای خدا رفت

(عید فطر مبارک باد.)

ماه 1 ، ماه 1 خدا رفت
ماه شرف و منزلت و قدر و بها رفت

ماه رمضان طی شد و آمد مه شوال
فطر آمد و افسوس که آن ماه خدا رفت

ماهی که در آن معجزهی حق شده نازل
با شور و نشاط آمد و ، با وا اسفا رفت

بودیم در این ماه ، همه غرق عنایات
ماهی که به تسبیح و مناجات و دعا رفت

جز اشک انابت ، نشد از هر مژه جاری
در هر شب قدری که دعا تا به سما رفت

ماهی که درآن از کرم و لطف خداوند
کوه گنه خلق ، چو کاهی به هوا رفت

برداشته شد بار گناهان ، همه از دوش
تا نامهی اعمال ، به درگاه خدا رفت

ماهی که سراسر همه الطاف خدا بود
تا چشم گشودیم، مه فیض و عطا رفت

جز آه شرربار ، نمانده به دل خلق
چون ماه زدایندهی عِصیان و خطا رفت

بغضی که به دیوار گلو جای گرفتهست
بشکست ز غم چون که مه عقده گشا رفت

ماهی که درآن تیغ شقی از سر بیداد
بر فرق همایون علی ، شاه ولا رفت

ماهی که شب قدر ، علی مظهر رحمت
با سینه ی پر درد ، از این دار بلا رفت

ماهی که درآن شیر خدا وقت عبادت
در سجدهی حق ، بر اثر تیغ جفا رفت

خاموش شده شمع شبستان ولایت
تا حیدر کرار ، سوی عرش علا رفت

در ماتم مولا ، نه فقط خلق ، عزادار
زیرا به فلک ، نالهی مرغان هوا رفت

ماهی که درآن زمزمه و شور و نوا بود
طی گشت و دریغا که مه عشق و صفا رفت

برچیده شد آن خوان کریمانه ی جانان
من ماندم و هیهات! که آن ماه رجا رفت

افسوس که طی شد شب جام می و مستی
از (ساقی) میخانه بپرسید ، چرا رفت.

سید محمدرضا شمس (ساقی)
1402/01/31